«Αν θυμηθείς τ΄όνειρό μου» του Μ.Θεοδωράκη / Ήταν το τραγούδι που σηματοδότησε την επιτυχία της επανάστασης στην Κούβα.

«Αν θυμηθείς τ΄όνειρό μου»-«Nunca sabré»-«Luna de miel»
Ήταν το τραγούδι που συνδέθηκε με την Κουβανική επανάσταση. Ιδιαιτέρως δημοφιλές σε όλη τη Λατινική Αμερική, όπου και είχε ηχογραφηθεί σε πάρα πολλές εκτελέσεις. Η πιο γνωστή ήταν από την ορχήστρα «Μanuel and the Music of the Mountains». Μία ιδέα τού πόσο αγαπητό ήταν, μας δίνει και το ακόλουθο γεγονός.

Επιμέλεια κειμένων-Παρουσίαση: Χρήστος Ζουλιάτης

Όταν ο Φιντέλ Κάστρο και οι δυνάμεις του πολιορκούσαν την Αβάνα τον Ιανουάριο του 1959, υπήρχε ένας ραδιοφωνικός σταθμός των επαναστατικών δυνάμεων, που λεγόταν «Ηavana Libre», έτοιμος να εκπέμψει μόλις επικρατούσε η επανάσταση. Όταν λοιπόν αυτό έγινε, η εκπομπή άρχισε σε όλη τη Λατινική Αμερική, και το πρώτο-πρώτο άκουσμα δεν ήταν κάποιο διάγγελμα, αλλά αυτό το τραγούδι του Μίκη Θεοδωράκη !!!

Η Κουβανέζικη επανάσταση λοιπόν, είχε και το Ελληνικό στοιχείο μέσα της !!!

********************************************************************************************

Υπήρχε, όμως, η προϊστορία αυτού του τραγουδιού που ξεκίνησε το 1957 στην Αγγλία με την ταινία «Ηoneymoon» του Βρετανού σκηνοθέτη Μάικλ Πάουελ, που ήταν µια παραλλαγή της δραµατικής ιστορίας του Ρωµαίου και της Ιουλιέτας, µε τη διαφορά ότι η ηρωίδα ήταν η νεαρή σύζυγος του Δόγη που ερωτεύθηκε έναν απλό ιππότη. Αµφότεροι γνώριζαν ότι η σχέση τους ήταν θνησιγενής και ότι επίσης ο θάνατος ήταν το αναπόφευκτο τίµηµα της αγάπης τους.

Ωστόσο το έργο «Οι εραστές του Τερουέλ», µια σουίτα µπαλέτου του Μίκη Θεοδωράκη, έµελλε να είναι το κοµβικό σηµείο συνάντησης των διαδροµών του συνθέτη µε τον Σαλβαδόρ Νταλί, τον Τσε Γκεβάρα, τον Κάστρο και την Εντίτ Πιαφ, σύμφωνα με το άρθρο του Χρήστου Ιερείδη στα Νέα.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ

Πως άρχισαν όλα;

Στο φιλµ «Ηoneymoon», υπήρχε µια σκηνή µπαλέτου. Τα σκηνικά και τα κοστούµια θα έκανε ο Σαλβαδόρ Νταλί και τη µουσική ο Μίκης Θεοδωράκης. Ο έλληνας συνθέτης συναντήθηκε µε τον διάσηµο εικαστικό στο εξοχικό του στη Νότια Ισπανία, προκειµένου να συζητήσουν τη συνεργασία τους. Μάλιστα επισκέφθηκαν την πόλη Τερουέλ στα βουνά της Καταλωνίας για να δουν από κοντά το παλάτι µέσα στο οποίο διαδραµατιζόταν η υπόθεση του έργου.

Στην πορεία ο Νταλί εγκατέλειψε το εγχείρηµα για οικονοµικούς λόγους, όµως, ο Θεοδωράκης έγραψε τη µουσική µε την οποία χόρεψαν – σε χορογραφία του Λέονιντ Μασίν – οι Λουντµίλα Τσερίνα και ο φηµισµένος χορευτής του φλαµένκο Αντόνιο, µε σκηνικό το ανάκτορο της Γρανάδας.

Η µουσική ηχογραφήθηκε στη Ρώµη από τη Συµφωνική Ορχήστρα της RΑΙ µε µαέστρο τον σερ Τόµας Μπίκαµ. Αυτή ήταν η πρώτη εκδοχή του µπαλέτου, από την οποία ο Θεοδωράκης δανείστηκε µία από τις µελωδίες κι έγραψε το τραγούδι «Luna de miel» που µπήκε στους τίτλους του φιλµ. Αργότερα ο Νίκος Γκάτσος έγραψε ελληνικούς στίχους και έγινε γνωστό µε τον τίτλο «Αν θυµηθείς τ’ όνειρό µου».

                                  

Στο µεταξύ είχε κυκλοφορήσει σε όλο τον κόσµο σε δεκάδες εκδοχές σηµειώνοντας διεθνή επιτυχία. Μεταξύ άλλων τραγουδήθηκε από τους Μαρίνο Μαρίνι (ο συνθέτης και ερµηνευτής της δηµοφιλούς «Μaruzella» το τραγούδησε ως «Τhe Ηoneymoon song»), Παλόµα Σαν Μπασίλιο (που συµµετείχε το 1985 στον Διαγωνισµό Τραγουδιού της Γιουροβίζιον και είχε κάνει την «Εβίτα» στην ισπανική εκδοχή του µιούζικαλ), Βeatles (το τραγούδησαν σε στίχους Γουίλιαµ Σάνσοµ για τον κύκλο Ρop Go Τhe Βeatles του ΒΒC, τον Ιούλιο του 1963) και η Γκλόρια Λάσο (το τραγούδησε σε στίχους του Ραφαέλ ντε Πενάγκος κάνοντάς το το µεγαλύτερο σουξέ σε όλη τη Λατινική Αµερική και ειδικά στην Κούβα).

Η επίσκεψη Θεοδωράκη στην Κούβα

Το 1962 ο Θεοδωράκης επισκέφθηκε την Αβάνα µαζί µε τον βουλευτή Σακελλάρη ως εκπρόσωπος της ΕΔΑ, έπειτα από πρόσκληση της επαναστατικής κυβέρνησης. Ηταν η εποχή κατά την οποία όλο το νησί τραγουδούσε και χόρευε στους ήχους του «Luna de miel», σηµειώνει ο Αστέρης Κούτουλας, στον οποίο τα είχε διηγηθεί ο έλληνας συνθέτης σε συνέντευξη που του παραχώρησε.

Μία εβδοµάδα αργότερα, στο πλαίσιο επαφών για συνεργασίες που έκανε τότε η επαναστατική κυβέρνηση σε ταράτσες ξενοδοχείων, σε µια προσπάθεια να ανατρέψουν κάθε µορφής γραφειοκρατία, δέχθηκε µεταξύ των άλλων αντιπροσωπειών, και υπό τις µελωδίες ορχήστρας, και την ελληνική. Στο άκουσµα της λέξης «Ελλάδα» οι κουβανοί ηγέτες, ο τότε πρόεδρος Οσβάλντο Ντορτίκος Τορβάδο, ο Φιντέλ και ο Ραούλ Κάστρο, ο Τσε Γκεβάρα έδειξαν ενδιαφέρον. Πάνω στην κουβέντα, κι ενώ ο Μίκης Θεοδωράκης εξηγούσε ότι έπρεπε να επιστρέψει στην Ελλάδα διότι η υγεία του ήταν καταβεβληµένη από φυµατίωση και το υγρό κλίµα της Αβάνας τον επηρέαζε, η ορχήστρα άρχισε να παίζει το «Luna de miel».

Ο διερµηνέας απευθυνόµενος στα µέλη της επαναστατικής κυβέρνησης ενηµέρωσε πως συνθέτης της µουσικής είναι «ο κύριος Θεοδωράκης που σας χαιρετάει αυτή τη στιγµή». Σηκώθηκαν όρθιοι µονοµιάς αναφέρει ο Αστέρης Κούτουλας –κι ένας ένας τον αγκάλιασαν. Ενθουσιασµένος περισσότερο από όλους, ο Τσε τον παρακάλεσε να παραµείνει. «Δεν θα πας πουθενά. Εχουµε κι εµείς βουνά µε καθαρό αέρα. Αύριο πηγαίνω στη Σιέρα Μαέστρα και θα περάσω το πρωί από το ξενοδοχείο να σε πάρω µαζί µου». Παρά τις αντιρρήσεις του Μίκη Θεοδωράκη και την ανησυχία για την υγεία του, ο Γκεβάρα ήταν αµετάπειστος. Το επόµενο πρωί τον πήρε µε ένα µεγάλο, άνετο αυτοκίνητο και πέρασε «µια αξέχαστη εβδοµάδα µε τον Τσε Γκεβάρα».

Τρία χρόνια νωρίτερα, η Λουντµίλα Τσερίνα, από το Παρίσι, ζήτησε από τον Θεοδωράκη –βρισκόταν στην ακµή της θεωρίας του για τα «Τετράχορδα» εκείνη την περίοδο – µια διευρυµένη εκδοχή του έργου για το χορευτικό συγκρότηµά της. Ο συνθέτης έγραψε µια νέα εκδοχή – τη δεύτερη κατά σειράν – του «Les amants de Τeruel» («Οι εραστές του Τερουέλ»), παίρνοντας ελάχιστα στοιχεία από την αρχική δηµιουργία του. Ενθουσιασµένοι η χορεύτρια και οι συνεργάτες της, του παρήγγειλαν και δεύτερη µουσική σύνθεση για µπαλέτο, ώστε η βραδιά να είναι εξ ολοκλήρου δική του. Εκείνος δεν είχε χρόνο και πρότεινε το «Καρναβάλι» στο οποίο ο εκ των σκηνοθετών της βραδιάς, Ζαν Ρενουάρ (γιος του φηµισµένου ζωγράφου), έγραψε το λιµπρέτο «Φωτιά στα τοπία». Τα δύο έργα παρουσιάστηκαν στο θέατρο «Σάρα Μπερνάρ», αποσπώντας διθυραµβικές κριτικές («εγεννήθη ο νέος Στραβίνσκι» έγραφε ο κριτικός της «Le Figaro») και την απονοµή του αµερικανικού βραβείου Κόπλεϊ, που δινόταν τότε κάθε τρία χρόνια στον καλύτερο νέο συνθέτη της Ευρώπης.

Η επιτυχία ξεπέρασε τα εδαφικά όρια της χώρας. Την παράσταση είδε και ο ανερχόµενος χορογράφος του Κόβεντ Γκάρντεν, Τζον Κράνκο, ο οποίος εντυπωσιασµένος συνάντησε τον Θεοδωράκη προτείνοντάς του ένα µπαλέτο – την «Αντιγόνη» – που παρουσιάστηκε το 1959 στο περίφηµο βασιλικό θέατρο του Λονδίνου.

Δύο χρόνια µετά, στην – µε πανηγυρικό χαρακτήρα – 100ή παράσταση του έργου, την οποία επρόκειτο να παρακολουθήσει και η βασίλισσα της Αγγλίας, ο συνθέτης συναντήθηκε µε τον Γιώργο Σεφέρη, τότε πρεσβευτή της Ελλάδας στη Βρετανία. Τον κάλεσε στην πρεσβευτική κατοικία και του έδωσε όλες τις ποιητικές του συλλογές, λέγοντάς του «πάρε όποια και όσα θέλεις». Ετσι δηµιουργήθηκε ο κύκλος τραγουδιών «Επιφάνια» και ξεχώρισε η «Αρνηση» («Στο περιγιάλι») από τις µεγαλύτερες επιτυχίες των Σεφέρη – Θεοδωράκη.

Το 1962 η Τσερίνα και ο σκηνοθέτης Ρουλό θέλησαν να µεταφέρουν στο γαλλικό σινεµά τους «Εραστές του Τερουέλ», παραγγέλλοντας στον Θεοδωράκη µια νέα εκδοχή, την τρίτη, στην οποία εκείνοι συµπεριέλαβαν αποσπάσµατα

από την πρώτη, µαζί µε το τραγούδι «Οµορφη πόλη» µε ερµηνεύτρια την Εντίθ Πιαφ, η οποία – σηµειώνει ο Αστέρης Κούτουλας – εκείνη την εποχή ήταν παντρεµένη µε έναν νεαρό, όµορφο Ελληνα, γνωστό ως Τheo Sarapo. «Ακόµη ένας Τεό στον κήπο µου», άκουσε την Πιαφ να λέει ο Θεοδωράκης από την άλλη άκρη της τηλεφωνικής γραµµής.

**************************************************************************

Συναντήθηκαν στο σπίτι της, στην αριστοκρατική συνοικία Νεϊγί, για την πρώτη πρόβα. Λίγες µέρες αργότερα ολοκλήρωσαν την ενορχήστρωση και τη διηύθυνε στην ηχογράφηση σε στούντιο του Παρισιού. Μάλλον ήταν η τελευταία ηχογράφηση της σπουδαίας τραγουδίστριας.

Οι «Εραστές του Τερουέλ» έµελλε να παραµείνουν στο προσκήνιο. Πριν από περίπου 10 χρόνια, µε αφορµή συναυλία της Εθνικής Συµφωνικής Ορχήστρας στο Ηρώδειο, ο πρεσβευτής της Ισπανίας και ο µαέστρος επισκέφθηκαν τον έλληνα συνθέτη µε αίτηµα να πάρουν τη µουσική του µπαλέτου στη Μαδρίτη. Ο Μίκης Θεοδωράκης επέλεξε µέρη από τις τρεις εκδοχές και ως ενιαίο σύνολο, µε συµφωνική µορφή πια, παρουσιάζονται για πρώτη φορά επί ελληνικού εδάφους (στο Ηρώδειο) από την ΚΟΑ, υπό τον Βύρωνα Φιδετζή, και τις χορωδίες της ΕΡΤ και του Δήµου Αθηναίων.

Diego Maradona: «Murió mi amigo, mi confidente / Πέθανε ο έμπιστος φίλος μου. Για μένα ήταν σαν δεύτερος πατέρας»

Diego Maradona θρηνεί το θάνατο του Fidel Castro.

Murió mi amigo, mi confidente. Πέθανε ο έμπιστος φίλος μου.

«Θα πάω στην Κούβα για να αποχαιρετίσω το φίλο μου. Θα εξακολουθεί να μας καθοδηγεί από τον ουρανό μαζί με τον Che Guevara. Όσοι πανηγυρίζουν για το θάνατό του, μου προκαλούν αηδία! Είμαι πολύ λυπημένος γιατί πέθανε ένας φίλος που με βοήθησε πολύ, ένας μεγάλος σύντροφος. Για μένα ήταν σαν δεύτερος πατέρας».

Για τον θρύλο του ποδοσφαίρου Ντιέγκο Μαραντόνα, ο ηγέτης της επανάστασης της Κούβας, ο Φιντέλ Κάστρο, ο οποίος απεβίωσε το βράδυ της Παρασκευής σε ηλικία 90 ετών, ήταν κάτι παραπάνω από φίλος: ήταν «ο δεύτερος πατέρας του».

Ο Μαραντόνα είπε ότι η είδηση του θανάτου του Κάστρο τον χτύπησε κατάστηθα σαν μπάλα του τένις που σέρβιρε ο Χουάν Μαρτίν δελ Πότρο, ο αργεντινός τενίστας που παρακολουθούσε στον τελικό του Davis Cup όταν το έμαθε.

«Άρχισα να κλαίω ανεξέλεγκτα», είπε ο Μαραντόνα στους δημοσιογράφους στο περιθώριο του τουρνουά. «Μετά (τον θάνατο) του πατέρα μου, αυτή είναι η μεγαλύτερη θλίψη που έχω βιώσει».

Οι δυο τους συναντήθηκαν για πρώτη φορά το 1987, έναν χρόνο αφότου ο Μαραντόνα συνέβαλε η εθνική ομάδα της πατρίδας του, της Αργεντινής, να κερδίσει το Παγκόσμιο Κύπελλο του Μεξικού, και τέσσερα χρόνια πριν από τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης, που θα σηματοδοτούσε μια περίοδο ακόμη μεγαλύτερων οικονομικών δυσχερειών για την Κούβα.

Μία για πολλούς απροσδόκητη φιλία ρίζωσε ανάμεσα στον συχνά αναιδή κι αλλόκοτο ποδοσφαιριστή και τον διαβασμένο επαναστάτη, η οποία βάθυνε στις αρχές του αιώνα, όταν ο Μαραντόνα πέρασε τέσσερα χρόνια στην Αβάνα στην προσπάθειά του να απεξαρτηθεί από τα ναρκωτικά.

Η Κούβα επιβάλει βαριές ποινές για την κατοχή και τη χρήση ναρκωτικών, όμως διαθέτει ένα από τα καλύτερα συστήματα περίθαλψης του κόσμου κι είναι γνωστό πως στέλνει γιατρούς και ανθρωπιστική βοήθεια σε χώρες που το έχουν ανάγκη.

«Μου άνοιξε τις πόρτες της Κούβας όταν οι κλινικές στην Αργεντινή μου τις έκλειναν κατάμουτρα διότι δεν ήθελαν να κατηγορηθούν για τον θάνατο του Μαραντόνα», εξήγησε ο παλαίμαχος ποδοσφαιριστής.

Ο Φιντέλ Κάστρο εκείνη την περίοδο τηλεφωνούσε τακτικά στον Μαραντόνα, νωρίς το πρωί, για να συζητήσουν για το ποδόσφαιρο ή για την πολιτική. Δεν έπαψε ποτέ να τον ενθαρρύνει να αναρρώσει πλήρως, συνέχισε ο παλαίμαχος των γηπέδων.

«Μου έλεγε πως μπορούσα να τα καταφέρω. Και τα κατάφερα. Κι είμαι εδώ. Και μιλάω γι' αυτόν», συνέχισε ο Μαραντόνα με τσακισμένη φωνή. «Αυτό είναι το καλύτερο πράγμα που θυμάμαι από εκείνον».

Γιος βιομηχανικού εργάτη μεγαλωμένος σε μια παραγκούπολη έξω από το Μπουένος Άιρες, ο Μαραντόνα είναι μια από τις πολλές διασημότητες που εξέφραζαν τον θαυμασμό τους για τον Φιντέλ Κάστρο. Το 2005, του είχε πάρει μια συνέντευξη για λογαριασμό ενός τηλεοπτικού δικτύου της Αργεντινής. Τον είχε ρωτήσει πώς ο Τζορτζ Μπους επανεξελέγη πρόεδρος των ΗΠΑ, κι ο Φιντέλ Κάστρο είχε απαντήσει «απάτη. Η τρομοκρατική μαφία του Μαϊάμι!»

Πέρυσι ο Μαραντόνα, που έχει στο πόδι του ένα τατουάζ στο οποίο εικονίζεται ο Κάστρο, διέψευσε τις φήμες περί του θανάτου του ηγέτη της επανάστασης της Κούβας δείχνοντας στους δημοσιογράφους ένα γράμμα που του είχε στείλει.

Όμως ο παλιός του φίλος δεν ζει πια κι ο Ντιέγκο Μαραντόνα είπε πως θα ταξιδέψει στην Αβάνα για να του αποτίσει φόρο τιμής. (πηγή:ΕΘΝΟΣ)

«Ο φίλος μου, ο έμπιστός μου, που με συμβούλευε, που με έπαιρνε ανά πάσα στιγμή τηλέφωνο για να μιλήσουμε για πολιτικά, ποδόσφαιρο, μπέιζμπολ... Η καρδιά μου πονάει γιατί ο κόσμος έχασε τον σοφότερο απ' όλους. Για εμένα θα είναι αθάνατος, ο καλύτερος όλων. Δεν ήταν ποτέ λάθος.

>Μείωσε τον αναλφαβητισμό σε έναν χρόνο.

>Εξάλειψε από το 42% στο 4% τη θνησιμότητα μικρών παιδιών.

>Είχε 130.000 γιατρούς, έναν για κάθε 130 άτομα, το υψηλότερο ποσοστό γιατρών ανά κάτοικο.

>Δημιούργησε τη μεγαλύτερη ιατρική σχολή στον κόσμο, απ' όπου έχουν αποφοιτήσει 25.000 γιατροί από 84 έθνη.

>Απέστειλε 30.000 γιατρούς σε περισσότερες από 68 χώρες σε 600.000 αποστολές.

>Κατάφερε να κάνει τη μοναδική χώρα της Λατινικής Αμερικής δίχως παιδικό υποσιτισμό.

>Εξαφάνισε το πρόβλημα με τα ναρκωτικά.

>Φρόντισε ώστε στο 100% τα παιδιά να πηγαίνουν κανονικά στο σχολείο.

>Μπορείς να ταξιδέψεις στην χώρα ου και να μη δει ούτε ένα παιδί να κοιμάται στο δρόμο.

>Πέτυχε οικολογική ισορροπία.

>Το προσδόκιμο όριο ζωής στην Κούβα είναι τα 79 χρόνια.

>Υπάρχουν εμβόλια κατά του καρκίνου.

>Είναι η μόνη χώρα που εξάλειψε τη μετάδοση του ιού HIV από τη μητέρα στο παιδί.

>Πρόκειται για τη χώρα της Λατινικής Αμερικής με τα περισσότερα ολυμπιακά μετάλλια.

>Επιβίωσε από περισσότερες από 600 απόπειρες δολοφονίας και την προσπάθεια 11 Αμερικανών Προέδρων να τον ρίξουν.

>Άντεξε 50 χρόνια με εμπάργκο και οικονομικό πόλεμο.

>Δεν μπορούν πολλοί να υπερηφανευθούν ότι έφτασαν 90 χρονών και είναι τόσο σημαντικοί για την παγκόσμια ιστορία.

>Λατρεύτηκε από εκατομμύρια. Παρεξηγήθηκε από πολλούς. Κανείς όμως δεν μπορεί να πει ότι του είναι αδιάφορος.

R.I.P. Φιντέλ Κάστρο!»

Murió mi amigo, mi confidente, el que me aconsejó, el que me llamaba a cualquier hora para hablar de política, de fútbol, de béisbol, el que me dijo que cuando se fuese Clinton el que venía era peor, que fue Bush. Como no se equivocó nunca, para mí Fidel es, fue y será eterno, el único, el más grande. Me duele el corazón porque el mundo pierde al más sabio de todos.

No cualquiera tumba una dictadura con 20 hombres desafíando al Imperio norteamericano.

No cualquiera elimina el analfabetismo en un año.

No cualquiera baja la mortalidad infantil de 42% a 4%.

No cualquiera forma más de 130 mil médicos, garantizando 1 médico por cada 130 personas, con el mayor indice de médicos per cápita del mundo.

No cualquiera crea la mayor Facultad de Médicina del Mundo, graduando1500 médicos extranjeros por año, con 25.000 médicos graduados de 84 naciones.

No cualquiera envía más de 30 mil médicos a colaborar en más de 68 paises del mundo sumando cerca de 600.000 misiones.

No cualquiera logra ser la única nación latinoamericana sin desnutrición infantil.

No cualquiera logra ser el único país latinoamericano sin problema de drogas.

No cualquiera logra 100% de escolarización.

No cualquiera puede circular en su pais sin ver un solo niño durmiendo en la calle.

No cualquiera logra ser el único país del mundo que cumple la sostenibilidad ecológica.

No cualquiera logra que su población tenga 79 años de esperanza de vida al nacer.

No cualquiera crea vacunas contra el Cáncer.

No cualquiera logra ser el único país que erradica la transmisión madre-hijo del VIH.

No cualquiera logra tener la mayor cantidad de medallas olímpicas de Latinoamérica.

No cualquiera sobrevive a más de 600 atentados contra su vida y a 11 presidentes norteamericanos intentando derrocarlo.

No cualquiera sobrevive a 50 años de bloqueo y guerra económica.

No cualquiera llega a los 90 años, con tanto protagonismo en la historia mundial.

Querido por millones. Incomprendido por otros cuantos. Lo que no puede hacer nadie, es ignorarlo.

Q.E.P.D. Fidel Castro!

Επιμέλεια κειμένων: Χρήστος Ζουλιάτης