ΝΙΚΟΣ ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ: Εκεί που κρεμούσαν οι καπετανέοι τ΄άρματα, οι μνημονιακοί κρεμάνε τα νταούλια

Από την Καισαριανή μέχρι την Αμαλιάδα, μια ξεφτίλα δρόμος.
Από τους 200 της Καισαριανής, σειρά έχει τώρα ο Νίκος Μπελογιάννης και το Μουσείο που εγκαινιάζεται στην Αμαλιάδα. Ανάμεσα στ΄άλλα, ο Νίκος Μπογιόπουλος λέει: «Όσοι προσπάθησαν κατά καιρούς, και είναι αρκετοί, να μαγαρίσουν τον Μπελογιάννη έσπασαν τα μούτρα τους, αυτό θα πρέπει να το έχουν υπ’ όψιν τους και όσοι, ενδεχομένως. το επιχειρήσουν ξανά».

*********************************************************************************************************************************************************************************************************************

ΝΙΚΟΣ ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ: Η μ@λ@κία κουφαίνει τον Γεράσιμο Γιακουμάτο που απεφάνθη πως «η ομοφυλοφιλία είναι κολλητική αρρώστια».

Νίκος Μπογιόπουλος: Ο Γιακουμάτος, πριν ανασκευάσει, (ΕΔΩ), απεφάνθη ως «ειδικός παθολόγος», ότι η ομοφυλοφιλία είναι «κολλητική αρρώστια» (ΕΔΩ)

Άλλος γιατρός που ρώτησα με διαβεβαίωσε ότι η μ@λ@κία, ευτυχώς, όχι (μόνο κουφαίνει λίγο)...

Το παρακάτω κείμενο είναι σχόλιο του Ν.Μπογιόπουλου από τη σελίδα του στο facebook (ΕΔΩ)

Παρακολουθώ την συζήτηση κάτω από την ανάρτηση και ειλικρινά απορώ. Μα είναι δυνατόν να παριστάνει τον «αντικαπιταλισμό» η ομοφοβία; Είναι δυνατόν να συγχέεται ο τρόπος που το σύστημα - κάθε εκμεταλλευτικό σύστημα - διαμορφώνει «πρότυπα» και «καλούπια», είναι δυνατόν να συγχέονται η τακτική και τα μέσα με τα οποία το σύστημα διαμορφώνει συνειδήσεις και συμπεριφορές (που φαντάζουν ελεύθερες αλλά αποτελούν «ανεπαισθήτως» προϊόν  άνωθεν καταναγκασμού), με το αν ο άνθρωπος έχει το δικαίωμα ελεύθερα να διαχειρίζεται την ύπαρξή του, άρα και το σώμα του; 

Αν υπάρχει λογική στο σχήμα που λέει ότι η ομοφυλοφιλία είναι μια «καπιταλιστικά κολλητική αρρώστια» τότε τίθεται το ερώτημα: Όταν το καπιταλιστικό ρουλεμάν του θεάματος διαφημίζει την εικόνα του «ματσό» άντρα, του σατράπη άντρα και του «γαμάω» άντρα όταν ο καπιταλισμός διαφημίζει και προωθεί ταγούς - άντρακλες σαν τον Γιακουμάτο ή τον Τραμπ, τότε παύει να είναι καπιταλισμός; Ο Γιακουμάτος, όταν λέει αυτά που λέει και με τον τρόπο που τα λέει, κάνει «αντικαπιταλιστική» προπαγάνδα; Θα τρελαθούμε;;;!!! 

Το θέμα μας δεν είναι να «καταργήσουμε» (!) την ομοφυλοφιλία στο όνομα της ανατροπής του καπιταλισμού. Αν ήταν έτσι, ένεκα της υπεροχής αριθμητικά των ετεροφυλοφίλων, θα είχε καταργηθεί ο καπιταλισμός από καιρό. Το θέμα μας είναι να ανατρέψουμε τον καπιταλισμό για να καταργήσουμε την δυνατότητα των μηχανισμών του να επενεργούν καταναγκαστικά, εκβιαστικά πάνω στις ανθρώπινες ανάγκες και επιθυμίες. Να καταργήσουμε τον καπιταλισμό, να τον ανατρέψουμε, για να μην μπορεί να αλλοτριώνει συνειδήσεις, εκμεταλλευόμενος τις ανάγκες και τις επιθυμίες των ανθρώπων. Των σεξουαλικών συμπεριλαμβανομένων. 

Επίσης- και απευθύνομαι προς ορισμένους που δείχνουν να έχουν μπερδέψει την βούρτσα με την βούρτσα: Οι κομμουνιστές οραματίζονται μια κοινωνία όπου «η ελεύθερη ανάπτυξη του καθενός είναι η προϋπόθεση για την ελεύθερη ανάπτυξη όλων». Και αυτή η ελευθερία δεν αφήνει απέξω τον σεξουαλικό προσανατολισμό. Και το κρίσιμο εδώ δεν είναι η τάδε ή η δείνα σεξουαλική επιλογή. Αλλά η-μεταξύ έλλογων ανθρώπων-πραγματικά ΕΛΕΥΘΕΡΗ (χωρίς «παροτρύνσεις», επηρεασμούς, προτροπές, άνωθεν εγκρίσεις και προεγκρίσεις) επιλογή της. Μεταξύ ΕΛΕΥΘΕΡΩΝ ανθρώπων! 

Η εξασφάλιση, δε, αυτής της ελευθερίας δεν εξαρτάται από το πόσους αφορά η άσκησή της. Και έναν να αφορά, η ελευθερία του/της είναι αδιαπραγμάτευτη. Το πως και το αν θα την ασκήσει, μέσα σε κοινωνικά πλαίσια που ορίζουν ότι η ελευθερία του ενός συνιστά επέκταση και όχι άρνηση ή περιορισμό ή προσβολή της ελευθερίας του άλλου, είναι πάλι δική του ελεύθερη επιλογή. Όπως το δικαίωμα διαζυγίου. Το δικαίωμα των ανθρώπων να παίρνουν διαζύγιο - για να θυμηθούμε τον Λένιν - δεν σημαίνει ότι τα ζευγάρια «πρέπει» να χωρίζουν ούτε ότι θα χωρίσουν. Κατά τα λοιπά: Όσοι επιθυμούν να σκεφτούν και να κουβεντιάσουν σοβαρά αυτά τα ζητήματα - ειλικρινά τώρα - θεωρούν επαρκώς «σοβαρή» αφορμή τον Γιακουμάτο;...

Επιμέλεια: Χρήστος Ζουλιάτης (facebook)

Νίκος Μπογιόπουλος: Αμερικανιές / Ταξίδι Ομπάμα. Το ξέπλυμα της πολιτικής του αμερικανικού ιμπεριαλισμού.

Μετά το ξέπλυμα της πολιτικής των Μνημονίων, της τρόικας, του ξεπουλήματος της δημόσιας περιουσίας, μετά το ξέπλυμα της πολιτικής της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ την οποία η παρούσα κυβέρνηση συνεχίζει να εφαρμόζει με το εξόχως «αριστερό» επιχείρημα ότι «δεν υπάρχει εναλλακτική», ο κ.Τσίπρας φρόντισε κατά την επίσκεψη του Μπάρακ Ομπάμα να διεκπεραιώσει και το ξέπλυμα της πολιτικής του αμερικανικού ιμπεριαλισμού.

Η εικόνα της πρώτη φορά «Αριστεράς» να απαγορεύει διαδηλώσεις και μαζί με τους Γλίξμπουργκ να χειροκροτεί στο πρόσωπο του Ομπάμα τη συμβολή των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ στη… δημοκρατία – και τούτα παραμονή του Πολυτεχνείου – μιλούν από μόνα τους. 

Ακούσαμε λοιπόν τον («αριστερό» πάντα…) Έλληνα πρωθυπουργό να απευθύνεται στον απερχόμενο Αμερικανό πρόεδρο δηλώνοντας ότι με τη θητεία του «άλλαξε η εικόνα των Ηνωμένων Πολιτειών σε ολόκληρο τον κόσμο». Περίεργη προσέγγιση αν σκεφτεί κανείς ότι κατά την θητεία Ομπάμα αυξήθηκε κατά κοντά 1 τρισ. δολάρια (!) από την προηγούμενη θητεία Μπους το ποσό που παραχωρήθηκε από το αμερικανικό κράτος στο στρατιωτικοβιομηχανικό σύμπλεγμα για να διεξάγει τις «απελευθερωτικές» επιχειρήσεις του ανά τον κόσμο.  

Ακούσαμε, επίσης, από τον κ.Τσίπρα ότι οι ΗΠΑ επί Ομπάμα ήταν μια χώρα που έσπευσε «να υπερασπιστεί τις αξίες της δημοκρατίας και της ελευθερίας». Εξίσου περίεργη προσέγγιση αν ρίξει κανείς μια ματιά είτε στο Γκουαντανάμο – που παραμένει στη θέση του – είτε στη Συρία, στη Λιβύη και στη Μέση Ανατολή που στην προηγούμενη θέση τους βρίσκονται, πλέον, συντρίμμια, ή αν ρίξει μια ματιά στις στατιστικές των δολοφονημένων από μαύρων πολιτών από την αμερικανική αστυνομία στο εσωτερικό των ΗΠΑ…

Αυτού του είδους η αποτίμηση της θητείας Ομπάμα που επιχείρησε ο κ.Τσίπρας δεν αντέχει σε καμία κριτική. Δεν έχει καμία σχέση με την πραγματικότητα, όπως την γνωρίζουν όχι μόνο οι κάτοικοι της Ελλάδας, αλλά οι κάτοικοι του πλανήτη Γη.

Θα ισχυρίζονταν κάποιοι ότι ο Έλληνας πρωθυπουργός μπορεί να είπε και μια κουβέντα παραπάνω αφενός για τις ανάγκες της φιλοξενίας του υψηλού του καλεσμένου αφετέρου διότι έλαβε ως αντίδωρο τη βοήθεια του Ομπάμα στα θέματα ελληνικού ενδιαφέροντος.

Αλλά μετά το ταξίδι Ομπάμα κατά το οποίο ήλθε, εξυμνήθηκε και απήλθε, εκείνο το οποίο απέμεινε για τα ελληνικού λεγόμενου ενδιαφέροντος θέματα ήταν τα κυβερνητικά πανηγύρια. Που, όμως και για να το πούμε ευγενικά, είναι για τα πανηγύρια…

Εκείνο που έμεινε από το ταξίδι του Ομπάμα, όπως σημειώσαμε και στη Realnews, είναι:

    α) Η ΝΑΤΟική επικυριαρχία με την δεδηλωμένη πρόθεση του κ.Τσίπρα για διατήρηση των ΝΑΤΟικών δυνάμεων στο Αιγαίο. Είστε παράδειγμα προς μίμηση που παρέχεται το 2% του ΑΕΠ σας στο ΝΑΤΟικό ταμείο, συνεχάρη τον κ.Τσίπρα ο Ομπάμα. Πράγματι. Η Ελλάδα των Παπανδρέου, Σαμαρά, Βενιζέλου και τώρα Τσίπρα, την τελευταία 7ετία των μειώσεων μισθών και συντάξεων, έχει προσφέρει στο ΝΑΤΟ «συμμαχικά» λύτρα που ξεπερνούν τα 30 δισ. ευρώ!

    β) Το καθεστώς διαμόρφωσης των διεθνών σχέσεων της χώρας με πυξίδα το «ανήκομεν εις την Δύσιν». Είναι ενδεικτικά τα «εύγε» του Ομπάμα για τη συμμετοχή της Ελλάδας στις κυρώσεις κατά Ρωσίας, αλλά και τα χειροκροτήματα του ακροατηρίου όταν ο Ομπάμα εκθείαζε την πολιτική των ΗΠΑ στην Ουκρανία, εκεί όπου η υφυπουργός επί των Εξωτερικών του, η κυρία Νούλαντ, ανέλαβε την προώθηση των ναζί στην διακυβέρνηση της χώρας…

    γ) Οι τουρκικές και κάθε λογής υποδαυλισμένες από τις ΗΠΑ προκλήσεις και κινήσεις κατά της Ελλάδας. Η σιωπή του Ομπάμα για τη Συνθήκη της Λοζάνης και τα προβλήματα με την ΠΓΔΜ (σσ: την αναγνωρισμένη από τις ΗΠΑ σαν «Μακεδονία»), αλλά και η επιμονή του για την «επίλυση» του Κυπριακού με όρους ξαναζεσταμένου σχεδίου Ανάν, ήταν χαρακτηριστικά.

Σε ό,τι αφορά τώρα στο θέμα του χρέους, οι δηλώσεις Σόιμπλε ενώσω ο Ομπάμα βρισκόταν στην Αθήνα, αλλά και οι δηλώσεις Ομπάμα αμέσως κατά την άφιξή του στο Βερολίνο – εκεί όπου έπλεξε το εγκώμιο της Μέρκελ της οποίας δήλωσε… ψηφοφόρος και φανατικός οπαδός – δεν αφήνουν περιθώρια παρερμηνειών:

Η όποια διευθέτησή του χρέος, όποτε και αν γίνει, προοιωνίζεται για τον ελληνικό λαό ένα νέο μνημόνιο, όπως κι αν αυτό ονομαστεί. Αυτό το γνωρίζουν πρώτα και κύρια οι εγχώριοι φίλοι του κ.Ομπάμα που δεν έπαυσαν να τον χειροκροτούν με πάθος ακόμα κι όταν αυτός τους προέτρεπε να επιταχύνουν τις «μεταρρυθμίσεις». Θυμίζουμε πως όταν ο οι ΗΠΑ μιλούν για «μεταρρυθμίσεις» δεν εννοούν τίποτα λιγότερο απ’ ό,τι εννοεί το ΔΝΤ…

Εκείνο, επομένως, που θα απομείνει να θυμίζει στον ιστορικό του μέλλοντος την επίσκεψη Ομπάμα στην Αθήνα, πέραν του κόστους της όπως αυτό θα αποτυπωθεί πολύ σύντομα στα ζητήματα της οικονομικής και εξωτερικής πολιτικής, δεν είναι παρά οι… αναξιοπρεπείς αμερικανιές στις οποίες επιδόθηκε το καθεστωτικό πολιτικό σύστημα της χώρας. 

Αμερικανιές όπως ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης να ξεροσταλιάζει για μια κατ’ ιδίαν συνομιλία… ενός λεπτού με τον απερχόμενο πλανητάρχη, αμερικανιές όπως των Θεοδωράκη – Λεβέντη να διαμαρτύρονται γιατί δεν τους προσκάλεσαν στο δείπνο με τον Ομπάμα, ή αμερικανιές όπως αυτές.

Άρθρο το Νίκου Μπογιόπουλο στον Ημεροδρόμο

Επιμέλεια κειμένων-Παρουσίαση: Χρήστος Ζουλιάτης

**************************************************************************

Νίκος Μπογιόπουλος / Ο δολοφόνος Μάριο Τεράν με δυο σφαίρες, πέρασε τον Τσε Γκεβάρα στην αιωνιότητα.

Πριν τρία χρόνια, ο Νίκος Μπογιόπουλος, έφερνε στο φως μια απίστευτη ιστορία για τον δολοφόνο του Τσε Γκεβάρα, τον Μάριο Τεράν. Ίσως πολλοί να μην είχαν την ευκαιρία να την διαβάσουν γι αυτό, την αναδημοσιεύω εδώ, για να γίνει γνωστή σε όλους και ακόμα πως "για όσο στον κόσμο η αδικία θα εξακολουθεί το έργο της, όσο οι έννοιες «τιμή» και «αξιοπρέπεια» θα υπάρχουν στο λεξιλόγιο των ανθρώπων,  ο Τσε θα είναι «ζωντανός»".

"Προχτές συμπληρώθηκαν 46 χρόνια από την αιχμαλωσία και την δολοφονία του Τσε Γκεβάρα στη Βολιβία. Εκείνος στον οποίο ανατέθηκε να τον εκτελέσει ήταν ο υπαξιωματικός Μάριο Τεράν.

[Σημ.δική μου: «Έκανα ένα βήμα πίσω προς την πόρτα,

Mario Teran/Δολοφόνος του Τσε

έκλεισα τα μάτια μου και έριξα τις πρώτες σφαίρες. Ο Τσε έπεσε στο πάτωμα, τα πόδια του έσπασαν, παραμορφώθηκε κι άρχισε να χάνει πολύ αίμα. Συνήλθα λίγο και τον πυροβόλησα ξανά πετυχαίνοντας το ένα του χέρι, τον ώμο και τελικά την καρδιά»

Έτσι περιέγραψε ο Μάριο Τεράν Σαλασάρ , όταν πια ήταν 72 χρονών, πώς σκότωσε τον Τσε, μιλώντας στους δημοσιογράφους  Ιδελφόνσο Ολμεδο και Χουάν Χοσέ ντελ Τόρο, της ισπανικής εφημερίδας «El Mundo».

Όταν ο Μάριο Τεράν Σαλασάρ μπήκε στο δωμάτιο , όπου βρισκόταν το Τσε, εκείνος αντελήφθη τον λόγο της «επίσκεψης» και του είπε: «Είσαι εδώ για να με σκοτώσεις. Ηρέμησε, πρόκειται να σκοτώσεις έναν άνθρωπο». Σύμφωνα με την εκμυστήρευσή του, ο Σαλασάρ ένιωσε ζάλη και φόβο, ακούγοντας αυτά τα «κατευναστικά» λόγια του Τσε…].

Ο Μάριο Τεράν, ο δολοφόνος του Τσε, το 2006 υποβλήθηκε σε εγχείρηση από Κουβανούς γιατρούς που συμμετέχουν στο πρόγραμμα της «Επιχείρησης Θαύμα» και προσφέρουν – δωρεάν - τις υπηρεσίες τους σε ασθενείς σε όλη τη Λατινική Αμερική. Ο Τεράν έπασχε από καταρράκτη. Οι επεμβάσεις καταρράκτη δεν είναι και τόσο απλό πράγμα για τους φτωχούς ανθρώπους στη Λατινική Αμερική. (The Guardian)

Ο γιος του Τεράν, το 2007, στην συμπλήρωση 40 χρόνων από την δολοφονία του Τσε, έστειλε  σε εφημερίδα της Βολιβίας ευχαριστήριο μήνυμα προς τους Κουβανούς γιατρούς που αποκατέστησαν την όραση του πατέρα του. Του δολοφόνου, δηλαδή, του (και) γιατρού Τσε Γκεβάρα...

«Θυμηθείτε αυτό το όνομα - Μάριο Τεράν - ένας άνδρας που εκπαιδεύτηκε για να σκοτώσει μπορεί και πάλι να βλέπει χάρη στους γιατρούς που ακολουθούν τις ιδέες του θύματός του», ήταν το ρεπορτάζ με το οποίο κατέγραψε την είδηση η εφημερίδα «Γκράνμα» της Κούβας.

[Σημ.δική μου: Ο δολοφόνος του Τσε, ο Λοχίας του Βολιβιανού στρατού Mario Teran Salazar, είχε ο ίδιος προσφερθεί να τον εκτελέσει και μετά, δεν τόλμησε να αφήσει το σπίτι του, για μεγάλο χρονικό διάστημα. Φυσικά είχε ακολουθήσει τις οδηγίες του Félix Rodríguez Ismael Mendigutía, πρώην αξιωματικού της CIA, που κι αυτός είχε διαταχθεί από τον René Barrientos, τον πρόεδρο της Βολιβίας. Εκείνη την εποχή, ο Richard Gott, ένας δημοσιογράφος της  Guardian, βλέποντα το ακρωτηριασμένο σώμα του Γκεβάρα, είχε πει προφητικά:"Ernesto Che Guevara will forever remain in History as the greatest continental figure since Bolivar. He was, perhaps, the only person able to lead radical forces all over the world in a campaign against the United States. Now he's dead, but it's hard to imagine that his ideas will die with him" Περισσότερα διαβάστε--->"THE MAN WHO KILLED ERNESTO GUEVARA"].

Θυμηθείτε, λοιπόν, τον Μάριο Τεράν. Και δίπλα σε αυτόν, θυμηθείτε κι εκείνον τον ναζί εκτελεστή. Η ιστορία έρχεται από τα παλιά και μας την διηγήθηκε πριν από χρόνια ένας αγαπημένος συνάδελφος και φίλος, ο Γιώργος Μουσγάς που την είχε ξετρυπώσει  από αναγνώσματα των πρώτων μεταπολιτευτικών χρόνων:

Ήταν μέρες Κατοχής. Στη Γαλλία. Στον τόπο της εκτέλεσης, λίγο πριν δοθεί το παράγγελμα στο εκτελεστικό απόσπασμα, ο ναζί εκτελεστής γυρίζει υπεροπτικά στον μελλοθάνατο Γάλλο αντιφασίστα και τον ρωτά: «Τι έχεις να πεις που δε θα δεις ποτέ τις ιδέες σου να πραγματώνονται;». Ο αντιφασίστας, με απόλυτο έλεγχο του εαυτού του, με απόλυτη συνείδηση της αξίας της θυσίας του, απαντά: «Και για σένα  πεθαίνω, ηλίθιε»!

Είναι αληθινή η ιστορία; Δεν ξέρω. Αλλά τί σημασία έχει;…

Όχι λίγες φορές, επανέρχεται το ερώτημα: Τι ήταν εκείνο που οδήγησε έναν από τους ηγέτες μιας από τις σημαντικότερες επαναστάσεις του 20ού αιώνα να προσφέρει τόσο αφειδώλευτα -  και κατά άλλους τόσο «απερίσκεπτα» και τόσο «τυχοδιωκτικά» - την ίδια του τη ζωή στο πεδίο των μαχών για την κοινωνική απελευθέρωση;

Στη στάση του Τσε απέναντι στη ζωή (όπως περιέγραψε ο Φιντέλ Κάστρο στον επικήδειο στη μνήμη του Τσε που εκφωνήθηκε στην Πλατεία της Επανάστασης στην Αβάνα, στις 18 Οκτώβρη 1967) επέδρασε σημαντικά.

«Η αντίληψη ότι οι άνθρωποι έχουν μια σχετική αξία στην Ιστορία, η ιδέα ότι δεν ηττάται η υπόθεση όταν πεθαίνουν οι άνθρωποι, και ότι η ακατάσχετη πορεία της Ιστορίας δε σταματά ούτε θα σταματήσει με το χαμό των αρχηγών (...). Άνθρωποι σαν κι αυτόν - συνέχισε ο Κάστρο - είναι ικανοί, με το παράδειγμά τους, να συμβάλουν στην εμφάνιση άλλων που να τους μοιάζουν (...)»

Την αντίληψη του Τσε για τον άνθρωπο δε θα μπορούσαν ποτέ να την καταλάβουν οι δολοφόνοι του. Πόσο μάλλον να την εξοντώσουν.

Ό,τι  δεν κατάφεραν με τον Τσε  εκείνοι που τον δολοφόνησαν νόμισαν ότι θα το κατόρθωναν όσοι πίστεψαν ότι μπορούν να τον μετατρέψουν σε μια ακίνδυνη στάμπα πάνω σε μπλουζάκια και «μοδάτα» αξεσουάρ.

Ούτε αυτοί αντιλήφθηκαν ότι η ζωή του Τσε ξεπερνά κατά πολύ την αγοραία λογική τους. Δεν είχαν τα εργαλεία να αντιληφθούν εκείνο που κατάλαβε ο Σαρτρ: «Η ζωή του Τσε» - έλεγε ο Σαρτρ - είναι η ιστορία του πληρέστερου ανθρώπου της εποχής μας».

Αυτή η «πλήρης Ιστορία», που ο Τσε την έγραψε και την διηγήθηκε με τη ζωή και το θάνατό του, είναι ταυτόχρονα και η απάντηση στο ερώτημα «γιατί ο Τσε  συνεχίζει να ζει».

Όσοι προσπαθούν να εξαντλήσουν την εξήγηση αυτής της «αθανασίας», εστιάζοντας στην εικόνα του Τσε σαν «γητευτή των φοιτητικών ονείρων», ξεχνούν ότι ο Τσε των εργατών και των αγροτών, ο Τσε των ταπεινών και καταφρονεμένων, ο Τσε της νεολαίας, δε μας άφησε κληρονομιά μόνο το απίστευτο βλέμμα του. Ενα βλέμμα που κοιτάζει μακριά αλλά στέρεα προς το φαινομενικά αδύνατο. Δεν είναι μόνο το γεγονός ότι ο Τσε και οι σύντροφοί του στην Κούβα έγιναν η απόδειξη της νίκης απέναντι στην καταπίεση, στη διαφθορά, στο φασισμό, στον ιμπεριαλισμό. Δεν ήταν μόνο ότι ο Τσε αρνήθηκε μια «στρωμένη» και άνετη ζωή, πριν την κουβανέζικη επανάσταση, ότι δεν θαμπώθηκε από τις τιμές, τα πόστα, την αναγνώριση, μετά την επικράτηση της επανάστασης.

Ολα αυτά μαζί μπορεί να συνθέτουν τον «μύθο» του Τσε, αλλά δεν είναι αρκετά να εξηγήσουν το γιατί ο Τσε Γκεβάρα «ζει».

Στην πραγματικότητα, τίποτα δε θα μπορούσε να κρατήσει «ζωντανό» τον Τσε, αν δεν παρέμεναν τραγικά ζωντανά και δραματικά επίκαιρα όλα όσα τον «γέννησαν». Ο πραγματικός λόγος που ο Τσε  παραμένει «ζωντανός» είναι ότι παραμένουν ζωντανά όλα όσα τον «γέννησαν».

Ο Τσε «ζει» γιατί, ως πολεμιστής και ως πολιτικός, ήταν ο κομαντάντε μιας υπόθεσης που και ως θεωρία και ως πράξη θα βρει την ολοκλήρωσή της, μόνο όταν καταργηθεί κάθε μορφής εκμετάλλευση. Ο μαρξισμός και το κομμουνιστικό ιδεώδες είναι πλήρως εξαγνισμένο μέσα μου, έλεγε ο Τσε, προσθέτοντας με απόλυτη σαφήνεια: «Δεν υπάρχει για μας κανείς άλλος ορισμός του σοσιαλισμού, πλην της κατάργησης της εκμετάλλευσης του ανθρώπου από άνθρωπο».

Ο Τσε θα παραμένει «ζωντανός» για όσο το βλέμμα του θα δείχνει ότι είναι ρεαλιστικό το όραμά του για έναν κόσμο ελεύθερο, δημοκρατικό, χωρίς πείνα, χωρίς φτώχεια, χωρίς καταπίεση.

«Αν τρέμεις από αγανάκτηση για κάθε αδικία, είσαι σύντροφός μου», έλεγε ο Τσε. Για όσο στον κόσμο η αδικία θα εξακολουθεί το έργο της, όσο οι έννοιες «τιμή» και «αξιοπρέπεια» θα υπάρχουν στο λεξιλόγιο των ανθρώπων,  ο Τσε θα είναι «ζωντανός». Γιατί «ο άνθρωπος - έλεγε ο Τσε- πρέπει να περπατάει με το κεφάλι απέναντι στον ήλιο. Και ο ήλιος πρέπει να κάψει το μέτωπο και καίγοντάς το να το σφραγίσει με τη σφραγίδα της τιμής. Όποιος περπατάει σκυφτός, χάνει αυτήν την τιμή».

Λίγο πριν τη δολοφονία του, ο Τσε είχε στείλει στα παιδιά του ένα γράμμα:

«Αγαπημένα μου Ιλδίτα, Αλεϊδίτα, Καμίλο, Σέλια και Ερνέστο,

Αν μια μέρα χρειαστεί να διαβάσετε τούτο το γράμμα, θα πει πως πια δεν είμαι ανάμεσά σας. Σχεδόν δε θα με θυμάστε πια και τα πιο μικρά θα μ' έχουν ξεχάσει. Ο πατέρας σας ήταν ένας άνθρωπος που έπραττε όπως σκεφτόταν, και που σίγουρα ήταν πιστός στις πεποιθήσεις του. Μεγαλώστε ως καλοί επαναστάτες. Να μελετάτε πολύ, για να μπορέσετε να κυριαρχήσετε στην τεχνική, που θα σας επιτρέψει να κυριαρχήσετε στη φύση.  Να θυμάστε ότι η επανάσταση είναι το σημαντικό – και ο καθένας από εμάς μόνος δεν αξίζει τίποτα. Να 'στε κυρίως ικανά να αισθάνεστε, όσο πιο βαθιά μπορείτε, κάθε αδικία που γίνεται απέναντι σ' οποιονδήποτε, σ' οποιαδήποτε χώρα του κόσμου. Αυτό είναι το πιο σπουδαίο γνώρισμα σε έναν επαναστάτη. 

Πάντα, παιδιά μου, θα ελπίζω να σας ξαναδώ.

Ένα μεγάλο και δυνατό φιλί απ' τον Μπαμπά».

Δεν είδε ποτέ ξανά τα παιδιά του. Στις 8 προς 9 Οκτώβρη του 1967, ο κομαντάντε Τσε Γκεβάρα, περνούσε στο πάνθεον των «αθανάτων» της Ιστορίας με διαβατήριο την πίστη του στις πεποιθήσεις του. Χτυπήθηκε από δυο σφαίρες στο σβέρκο. Πισώπλατα. Οι δολοφόνοι του, αν και αιχμάλωτος, δεν είχαν το κουράγιο να τον κοιτούν στα μάτια ούτε καν τη στιγμή που τον εκτελούσαν. Οι δολοφόνοι του μοίρασαν ανά την υφήλιο τη φωτογραφία του νεκρού Τσε πιστεύοντας ότι έτσι θα σφράγιζαν και θα έκλειναν τους λογαριασμούς τους μαζί του.

Έκαναν λάθος. Μια άλλη φωτογραφία ήταν εκείνη που έμελλε να μείνει στην Ιστορία".

Νίκος Μπογιόπουλος στο enikos.gr  11/10/2013

Η επιλογή των φωτογραφιών έγινε από μένα για τις ανάγκες της ανάρτησης και το στήσιμο.

Χρήστος Ζουλιάτης ---->(facebook)

Νίκος Μπογιόπουλος / Το παιδομάζωμα, η «μάνα» Φρειδερίκη και η αλήθεια

Γράφει ο Νίκος Μπογιόπουλος στον «Ημεροδρόμο»:

«Φέτος η άθλια αντικομμουνιστική καραμέλα περί «παιδομαζώματος», γεννημένη στα καταγώγια του μετεμφυλιακού κράτους, επανήλθε. Φρόντισε εφημερίδα των Αθηνών, η οποία με αφορμή την 29η Αυγούστου που είναι η ημερομηνία λήξης του Εμφυλίου πολέμου, έσπευσε να τροφοδοτήσει τους αναγνώστες της με βιβλίο αφιερωμένο «Στην τελική νίκη του Εθνικού στρατού, στο χρονολόγιο των μαχών και στο παιδομάζωμα». 

Προσθήκη λεζάντας

Ας  δούμε, πριν, τι ισχυρίζονταν τα καταγώγια: 
«Εκ των κομμουνιστικών θρανίων επέρασαν μέχρι σήμερον ουχί μόνον οι 28.000 αρπαγέντες Ελληνόπαιδες, αλλά και έτεροι …νεαροί συμμορίται, οίτινες εξεπαιδεύθησαν συστηματικώς εις τα κομμουνιστικά σχολεία, σύνολο δηλαδή 50.000 και άνω προσώπων, τα οποία ετράφησαν και τρέφονται και θα τρέφονται με το μαρξιστικόν γάλα και θα δέχονται το κομμουνιστικόν εμβόλιον»!!

Ποια ήταν όμως η κατάσταση που επικρατούσε στα «αναμορφωτήρια» της Φρειδερίκης; Την περιγράφει ο Γιώργος Χατζάτογλου, ένα από’ τα παιδιά του παιδομαζώματος της Φρειδερίκης:

«Το στρατόπεδο είχε φρουρά και ήταν περιφραγμένο με συρματόπλεγμα 4 μέτρα ύψος. Υπήρχαν παιδιά ηλικίας από 2 μέχρι 16 και 17 χρόνων, που έκλαιγαν γιατί είχαν με τη βία αποχωριστεί απ’ τους γονείς τους. Μέναμε σε τολ, που το καλοκαίρι οι λαμαρίνες τους καίγανε και το χειμώνα πάγωναν. Κοιμόμασταν σε σιδερένια κρεβάτια, σε τρεις σειρές και χωρισμένα κατά 25άδες. Με την άφιξή μας στο Καστρί, μας μοίρασαν στρατιωτικές φόρμες. Πρώτο μέλημά τους ήταν να μας στείλουν ιεροκήρυκα, να δημιουργήσουν κατηχητικά και στελέχη προσκόπων. Θυμάμαι ότι σε όλους τους τοίχους ήταν ζωγραφισμένη μια μορφή ενός αγριανθρώπου γενειοφόρου με μια χατζάρα στο στόμα, που έσταζε αίμα, να αρπάζει απ’ την αγκαλιά της μάνας το παιδί της. Επίσης, στους τοίχους υπήρχαν συνθήματα για το έθνος και τη βασίλισσα Φρειδερίκη. Μέσα σ’ αυτό το κλίμα γίνονταν η διαπαιδαγώγηση και η νουθέτηση για τη «μάνα μας» τη Βασίλισσα. Νύχτα – μέρα αυτά διαρκώς μας έλεγαν».

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ολόκληρο το άρθρο στον «ΗΜΕΡΟΔΡΟΜΟ»
Το νέο ΠΡΟΦΙΛ του Νίκου Μπογιόπουλου είναι --->ΕΔΩ

Νίκος Μπογιόπουλος / Κράτα γερά Μπάμπη

Γράφει ο Νίκος Μπογιόπουλος στον "Ημεροδρόμο"

Σας παρακαλούμε, εκ προοιμίου, να μην παραλείψετε να δείτε το βιντεάκι που ακολουθεί στο τέλος του κειμένου. Στο θέμα μας τώρα:

Για το παιχνίδι των «νέων τζακιών» και την αναδιανομή της τηλεοπτικής πίτας στο πλαίσιο της δεδομένης μιντιακής ολιγαρχίας που υπηρετεί και ο ΣΥΡΙΖΑ έχουμε τοποθετηθεί αναλυτικά («Τώρα θα έχουμε μιντιακή ολιγαρχία, αλλά με άδεια…»).

Εκείνο, ωστόσο, που δεν πρέπει να διαφεύγει από το φεστιβάλ υποκρισίας των ημερών είναι η έγνοια ορισμένων για τις απολύσεις εργαζομένων που επαπειλούνται στα κανάλια που δεν πήραν άδεια.

Μεγάλος ο καημός της ΝΔ που τυγχάνει να έχει αρχηγό τον πρώην υπουργό απολύσεων επι κυβερνήσεων Σαμαρά, μεγάλος ο καημός του ΠΑΣΟΚ και όλων των μνημονιακών κομμάτων που την τελευταία 6ετία γέμισαν τις ουρές των ανέργων με πάνω από 1 εκατομμύριο ανθρώπους.

Τώρα, όλοι αυτοί οι κροκόδειλοι, αξιοποιώντας την προσφορά που τους κάνει ο ΣΥΡΙΖΑ να τους «ξεπλένει» την μέχρι τώρα πολιτική τους εφαρμόζοντάς την από «αριστερά», εμφανίζονται πολύ στεναχωρημένοι για τους εργαζόμενους στα κανάλια που θα απολυθούν…

Φυσικά για το γεγονός ότι από το 2008

>το MEGA έχει απολύσει πάνω από το 30% των εργαζομένων του,

>ο Αντέννα πάνω από το 28%,

>ο Αλφα πάνω από το 25%,

>ο ΔΟΛ πάνω από το 50%,

>το συγκρότημα του Μπόμπολα πάνω από το 45%, 

όλοι αυτοί, όλα αυτά τα χρόνια, δεν έβγαλαν κιχ.

Την τραγωδία που απειλεί τους εργαζόμενους στα κανάλια μόνο οι χιλιάδες ήδη απολυμένοι συνάδελφοί τους μπορούν να καταλάβουν. Μόνο όσοι πέρασαν, όσοι βίωσαν και βιώνουν αυτό το ανείπωτο σοκ, αυτό το δράμα. Μόνο τα εκατομμύρια των ανέργων και οι οικογένειές τους μπορούν να το νιώσουν. Και μόνο εκείνοι που παλεύουν ενάντια στην πολιτική που παράγει την ανεργία έχουν το δικαίωμα – ναι, το δικαίωμα – να μιλούν γιατί μόνο αυτοί δεν ανήκουν στους κάθε λογής φιλισταίους που τώρα παριστάνουν να ξεχειλίζουν από… έγνοια φιλεργατική. 

Ανάμεσα στους φιλισταίους των φιλισταίων και οι Μπάμπηδες του ΣΚΑΙ. Φαίνεται τις απανωτές απολύσεις στον δικό τους σταθμό όλα αυτά τα χρόνια τις άντεξαν. Καρτερικά. Αλλά τώρα, μεγάλος ο πόνος τους. Δεν υπάρχει μεγαλόσχημος του φαληρικού συγκροτήματος που να μην τον πιάνει ένας κόμπος στο λαιμό τις τελευταίες μέρες για την τύχη των εργαζόμενων στα κανάλια που δεν πήραν άδεια.

Εκείνος, δε, που τον είδαμε και ράγισε η καρδιά μας, καθώς μετά βίας συγκράτησε τα δάκρυά του προχτές στο κεντρικό δελτίο του σταθμού ήταν ο ίδιος ο Μπάμπης (ένας είναι ο Μπάμπης).

Και να σκεφτείτε ότι δεν έχει περάσει καλά – καλά ούτε χρόνος από τότε που ο Μπάμπης, από τον ίδιο σταθμό κι από την ίδια θέση που σήμερα μοιρολογεί για τους εργαζόμενους στα κανάλια, σε μια από τις διασκεδαστικές αναλύσεις του για την οικονομία, σχολιάζοντας τη θέση του ΔΝΤ για τα εργασιακά όπου συμπεριλαμβάνονται οι απαιτήσεις του υπέρ των ομαδικών απολύσεων, βροντοφώναζε: «ΔΝΤ, κράτα γερά»!

Ε, αυτοί, οι «ΔΝΤ κράτα γερά», είναι που – πλέον με νόμιμη άδεια – πουλάνε τον μνημονιακό οχετό τους και τον καθεστωτικό φαρισαϊσμό τους. Απολαύστε τους:

Δημοσιεύτηκε στις 4 Σεπτέμβρη 2016
Official profile (fb) Νίκος Μπογιόπουλος